باران نه؛ رگبار

1.پیازچه کاشتم، با جعفری و شاهی. غروبی که فردایش سی سالم می شد. غروب خونرنگ و سرد و بارانی...

2. دوست دارم دیگر هیچ وقت گذارت به اینجا نیفتد. آرزوی دوری نیست،نخواسته مستجاب است، وقتی برای خواندنش باید یادآوریت می کردم. نیازی به خواندن نداشتی... نا خوانده همه چیز را می دانستی. نه نیازی و نه البته  اشتیاقی. و نه اینکه من زیاد و با دل و جان یا در پی هدفی بلند* می نوشتم که از نخواندنش خسرانی حس کنی.

این کلمه ها ولی، کلمه های من هستند. "من" پشتشان نشسته ام، همانطور که پشت تلفن ها، پشت اس ام اس ها، پشت تمام لحظه های ملاقات دزدانه، پشت تمام خنده ها و گریه هایم نشسته ام و میبینی ام..."من"، اینجا، می خواهم که تو نباشی. همان "منِ" همیشه ام، همان که همیشه تشنه شنیدن و گفتن بود، اما ریشخند شدن را بر نمی تابید...از روزگاری به بعد، از روزی که میدانی کدام است؛ اینجا، جایی برایت نمیخواهم.

3. گفتی بهاریه یادم افتاد. یاد داستان "عروسک سارا" افتادم، که یک مهندس ریزنقش مودب، بعد از یک روز تمام جدل کاری پای تلفن برایم فرستاد. داستان به قلم خودش بود. قلم به دست بود، و گویا هرسال اسفندماه در رسای بهار هم می نوشت. به تعبیر خودش، بهاریه. داستان عروسک سارا برایم مثل شعله ای کم سو بود که از دور دست زندگی خودم نشان داشت؛ زمانی که "نوشتن، دلگرمی بزرگی بود..."

اسفند ماه امسال که دیدمش، سخت سرخورده و دمغ بود، نمی دانم از چی ، اما خوب می دانم که بهاریه نوشتن در چنین حال و هوایی مثل این است که با دمپایی بخواهی از کوه بالا بروی...

بگذریم.

4.بابا می گوید روی تخم سبزی را باید با خاک بپوشانی. می گویم همینطوری خوب است. می گوید سبز نمی شود، می گویم باید بشود...

دانه ها اما، انگار نه انگار که آفتاب می بینند و آب می خورند و در خاک اند. از شب سی سالگی ام تا امروز، تکان نخورده اند...

1. برای چندمین بار نقشه ام را مرور می کنم: 1.5 ساعت صبح و 1.5 ساعت بعد از ظهر در دسترس نیستم. پرواز، و گوشی موبایل خاموش. بعد از ظهر خطرناک نیست، اما صبح، با پرواز ساعت 6.5، برای اس ام اس وقت نماز صبح خاموشم. این یعنی خطر لو رفتن. مگر اینکه شانس بیاورم و خواب مانده باشد...یا شانس بیاورم و چارتر ساعت 6.5 جا نداده باشد...اما اگر شانس نیاورم؟ خوب لابد شارژ گوشی تمام شده است و من خواب بوده ام و گوشی خاموش، و دروغ، ناگفته متولد می شود...

2. یادم نمی آید که چرا تصمیم گرفتم امتحان GRE بدهم. مثل ملانصرالدینی که احتمالا وقتی در صف خود ساخته آش ایستاد نمی دانست چرا ایستاده است! اما ایستادنش کافی بود تا همه را به این باور دروغ بیاندازد "که اینجا آش می دهند..." آشی در کار نیست، اما به عادت معهود در خانواده ما، فعلا مهمترین موضوع، امتحان من است.

3. دروغ، حتی اگر نا گفته باشد، دروغ است. مثل اینکه من سیگار کشیده باشم و تو ندانی و بی هیچ گفت و گویی فکر کرده باشی که سیگار نکشیده ام...

4. سرگرمی این روزها عبارتست از  از بر کردن کلمات انگلیسی نه چندان آشنا برای امتحان، زدن روغن زیتون به مو قبل از حمام ، و زدن اسکراب به پوست صورت بعد از حمام.

5. با هر بار مرور نقشه ام برای پنهان کردن سفر، به همان جمله آخر می رسم، دروغی که ناگفته متولد می شود. گوشی موبایلم را بر می دارم و می نویسم:" من چهارشنبه می رم عسلویه. ماموریت یک روزه."

6. از مجموعه کارهایی که می شود برای رسیدگی به خود انجام داد، به جز دو مورد ذکر شده در بند 4، چیز دیگری به فکرم نرسید. برای خطوط به مرور عمیق شونده زیر چشم، تارهای سفید به مرور زیاد شونده موی سر، و قامت به مرور از چابکی افتاده و حجم دار شده، هنوز چاره ای نکرده ام...

دیگر آنقدر بزرگ شده ام که هم سن و سال جوانیهای مادرم باشم.

این بار که آلبوم عکس را ورق می زنم؛ پدر و مادرم را می بینم که کنار هم ایستاده اند، و به سن و سال امروز من اند.

حیاط خانه مادر بزرگ؛

شیراز، باغ ارم؛

شیراز، حافظیه؛

.

ایستاده اند کنار هم؛ و به سن و سال امروز من اند...

1.ما در این بازی همه بازیگریم

  نقش های قصه را جان می دهیم

 این که می بینی کنون ما نیستیم

 نقش ها هستند و ما ها نیستیم...

2. من ولی، همیشه خودم بودم.

3. ممنون از همه که در مدت نبودن من همچنان هر از گاه به اینجا سر زدند. از زهرا که اینجا را پیدا کرد، از رهگذر که با بزرگواری بی نظیرش همچنان خواند، از آرزو که سراغ از نوشتنم گرفت،از مریم و لیلا، و از بقیه ای که خبر ندارم...

در مدتی که گذشت، بیشترین کاری که کردم این بود که حرف بزنم و عمل نکنم! نوشتن وبلاگ هم از چیزهایی بود که بسیار در موردش گفتم، و هر بار غیر متعهدانه تر از بار پیش... امیدوارم از این صفت تازه عارض شده،شفا پیدا کنم.

4. اولین شماره از دو ماه نامه "آیین  گفتگو" منتشر شد. در روزگار سختی که هستیم، به جز امیدهای کوچکی از این دست، چیزی خوشحال کننده نیست...

1.هرجا که رفته باشد برمی گردد؛ با بهار، هر طوری که شده بر می گردد...

باز درختها پوسته ترکاندند، باز جوانه ها سرک کشیدند؛ دوباره خانه پر شد از بوی سبزه و شمع و شیرینی، دوباره یاسهای زرد گوشه گوشه شهر به گل نشستند و درخشیدند. در تکرار همیشگی این دوباره ها اما، من هم تکرار شدم، همان ملغمه همیشگی از شوق دوباره روییدن و خستگی از بند و سد و ضعف. همان بنای جستن دوباره و ترس از نرسیدن...

2. برای وبلاگم، برای دوباره به جریان نوشتن افتادنش، یا در واقع برای دوباره به جریان نوشتن افتادن خودم، چندتا تصمیم گرفته ام. یادت به خیر و روانت شاد، محمد افشار وثوقی...

3. این بهار، بهار چهارم بود؛ عروس دریایی سوزن خورده بود و جمع شده بود و عقب عقب رفته بود و اما همزمان، روی زمین سفتی ایستاده بود. در قاموس عروس های دریایی، لابد می شد که سوزن خورد و چاقو زد و باقی ماند...  

4. شاهرود به نفس های آخر رسید. راندمان احتراق در ب و ی ل ر در قالب دوتا مقاله، الکی بهبود پیدا کرد و چند تا استاد هندی هم الکی بهش صحه گذاشتند و به این ترتیب رسالت علمی من به پایان رسید. من واقعا در برزخ بزرگی به سر می برم؛ نمی دانم مجموعه کارهای دنیا واقعا الکی هست، یا الکی نیست...

5. به این برزخ، الکی بودگی (یا نبودگی!) کار هم دامن می زند. دوستان از فاز های عملیاتی بازدید می کنند و پز مجتمع پتروشیمی ک ا و یا ن و فاز های 17 و 18 گاز را می دهند، در حالی که قطعات سیستم کنترل اولی هنوز از گمرک امارات ترخیص نشده،و دومی هم...

۶.بر می گردم. این بار زود.

یک پست طولانی چهار قسمتی نوشته بودم اینجا، یک ریع ساعت پیش، که حذفش کردم.

قسمت اول، به خاطر آرزو بود و روز تولدش، قسمت دوم به خاطر مسافر کوچولو بود، قسمت سوم به خاطر امیر رضا و قسمت چهارم به خاطر خودم و غزال.

گذاشتمش تا به موقع اش، چون نمی خوام لو برم که دقیقا در اوج فشار و کمبود زمانه که حس و حال نوشتنم گل می کنه!!!

بر می گردم...

 1.چسبیدم به شوفاژ اتاقم. تکون نمی خورم. بابا صدا میزنه : "پس چرا نمی آی بابا، نهار سرد شد." هنوز حتی کاپشنم رو هم در نیاوردم.

مه بود امروز اینجا، سرد و غلیظ. به عادت این هفته های اخیر، زدم به راه که تا ایستگاه یک تله کابین برم و برگردم. حالا برگشتم. سرما همه وجودم رو گرفته. همه اش رو... چسبیدم به شوفاژ و دستم رو گذاشتم توی شال گردنم تا گرمی گردنی رو که حبس شده لابلای تار و پودش حس کنم. احساس می کنم همه گرمی های دنیا هم امروز راهی به حال سرد و خرابم نمی برند...

2. تینا اگه دم دستم بود الان ب12 تجویز می کرد برام. می گفت ضعیف شدی... مونیکا اگه پیشم بود یک لقمه بزرگ کره عسل یا خامه و خرما درست کرده بود و با چایی شیرین به خوردم داده بود. ساعت 10 شبه. مامان می گه می خوای لباس بپوشم تا پارک بریم با هم؟ "پغ" بغضم بلند بود... مثل ابر سیاه گریه می کنم. لاینقطع.

همینطوری با اشک در کمد رو باز می کنم و هرچی کاغذ طرحدار و مقوا برای کلاژ کاری خریده بودم پخش می کنم روی میز. می شینم به نگاه کردنشون. باز با اشک. حتی حوصله ندارم برم چسب رو پیدا کنم. چند دقیقه می گذره و بلند میشم جمع شون می کنم و پرتشون می کنم توی کمد، سر جای قبلیشون.

3. آفتاب طلاییه امروز. صبحانه می خوریم و می آم مانیتور رو میزنم بالا. Help MATLAB رو باز میکنم که باز PLS بخونم. بعد از دو روز مبارزه با خودم، "پغ" بغضم این دفعه آروم تره...

4. آرزو، اس ام اس که زدی تازه از مه برگشته بودم... اس ام اس که زدم داشتم کاغذ و مقواهامو نگاه می کردم. دوباره که اس ام اس زدم صبح طلایی دو روز بعد بود. نگران نباش. ویتامین ب12 می خورم....

١. -قاصد روزان ابری، داروگ، کی می رسد باران...؟

  - حالا رسید. حالش رو داری؟

 - نه. سرد و ابری هستم خودم به اندازه کافی، در این حد که یکی دو ساعت اطراف غروب های خیس پاییز رو می خوام که کلا روی زمین نباشم.

2. اندر احوالات خودم، اینو بگم که فعلا بند بالا، بعلاوه مقادیری داده کاوی و بویلر و ضریب هم بستگی، بعلاوه مقادیری اضطراب و نگرانی و عذاب وجدان مساویست با من.

3. اندر احوالات مریم یکسال و نیمه،اینو بگم که ایشون فعلا سه کلمه "شیر" و "جیش" و "سیب" رو یکجور ادا می کنند. در ضمن عبارت "بی" به معنی "بده" و "بگیر" و "برو" و"بیا" و"بغلم کن"با هم به کار میره و تشخیص اینکه الان منظورشون دقیقا کدوم فعل هست بر عهده شنونده قرار داره.

4. اندر احوالات این شهر خراب،این رو بگم که "زن نابینا"یی که خیلی گذرا در اخبار گفته شد که در ایستگاه خزانه مترو به دلیل ندیدن لبه سکو و سقوط به صورت دلخراشی توسط قطار زیر گرفته شده، سی و سه ساله بود، مادر دو بچه پنج و یک ساله، فوق لیسانس تاریخ، و معلم مدرسه...

5. نمی دونم چرا همش یاد اون راننده تاکسی شاهرودی می افتم که به من و مسافر کوچولو گیر داده بود که تخمه بخوریم. تخمه ها رو خودش بو داده بود و هی می خورد و هی تعارف می کرد. از دانشگاه رفت خوابگاه و کلی معطل شد و بعد رفت فلکه شهر و هزار و پانصد تومان بیشتر نگرفت...

من می تونم؛ من مطمئنم که می تونم از این نوستالژی چنبره زده روی مغزم نجات پیدا کنم. سعی می کنم یادم نیاد که سالها  در همچین شبی از شوق فردا و دوباره دیدن مدرسه خواب به چشمم نمی آمد . من می تونم بشنوم که "همشاگردی سلام" و بی قرار نشم...

"آغاز سال نو، با شادی و سرور

همدوش و همزبان، حرکت به سوی نور..."

اما بوی نارنگی و بیسکوییت و گچ می آد. من می تونم به چیز های دیگه فکر کنم، به پایان نامه، به کار، اما دلم لیوان تاشو می خواد و مدادرنگی و پاک کن. من هزارتا کار دارم، باید کد بنویسم و داده های این بویلر لعنتی رو خوشه سازی کنم... باید برم یه جایی از توی یک سوراخی معادله دینامیک احتراق پیدا کنم، اما بوی دفتر نو پیچیده توی سرم. دلم می خواد با مونیکا بشینیم و کتاب های نوی من رو جلد کنیم. من سر نایلون رو بگیرم و مونیکا قیچی کنه، بعد با دستهای کپل و سفیدش روی یک پلاک آبی اسم و فامیلم رو بنویسه و بچسبونه روی جلد کتاب و من ته دلم قند آب بشه که رفتم یک کلاس بالاتر...

من می تونم. می تونم عاقل باشم و به این فکر کنم که سر جمع دوازده سال بیشتر نبود، من الان بیست و هشت سالمه و به عبارتی قسمت کوتاه تر عمرم به مدرسه رفتن گذشته، و در نتیجه این همه فکرکردن نداره و باید به فکر بقیه زندگی بود و دست از مرور خاطره ها برداشت ... اما صدای بلندگوی برنامه صبحگاه می آد. صدای دویدن توی راهرویی کلاسها می آد. صدای خانم اجازه... 

یه چیزی انگار قلقلکم می ده که بلند شم و مقنعه مامان رو سرم کنم و معلم بازی کنم... که کیف خواهرم رو بندازم روی دوشم و ادای مدرسه رفتن رو در بیارم، کیف باید از قدم بلندتر باشه و صورتم اونقدر کوچک که توی مقنعه مامان گم بشه. من هنوز هفت سالم نشده، ولی دوست دارم معلم بازی کنم... دوست دارم معلم بشم.

من می تونم...اما چنبره به مغزم فشار می آره هنوز...با گوگل سرچ می کنم: "مینو شیخ عطار"و"معلم کلاس اول" . خبری نیست. کشوی کتابخونه رو میکشم بیرون، کارتهای صد آفرینم رو برای صدمین بار نگاه می کنم، بو می کنم، و سعی می کنم ذوق هفت سالگی ِ سر صف کارت گرفتن رو تجسم کنم. فایده ای به حالم نداره... چنبره نوستاژی تسلیمم می کنه.

من نمی تونم. من دلم می خواد فردا صبح برم مدرسه...

...

١. تاریخ پست پایین رو که نگاه کردم، خودم جا خوردم... این همه گذشته و من ننوشتم!! اون هم در حالی که قرار بود زیاد بنویسم. چه کار دارم می کنم من این روزها، که برای هیچ کاری وقت ندارم؟!!

2. مالیخولیای یواش پاییزی... تکرار هر ساله یک درد نوستالژیک. 

3. از حراست پالایشگاه خواستند که کارتهای تردد موقت رو بهشون برگردونیم. دلم نمی خواست پسش بدم، به خاطر اینکه یادگار روزهای عجیب و غریبی از زندگیم بود. روزهایی که تمام به جنگیدن می گذشت؛ جنگیدن با کار، با فضای خشن و خاک آلود و پر از دود سیگار، با سلف سرویس شلوغی که من تنها مهمان "غیر مرد" ش بودم، و از همه سخت تر جنگیدن با کسی که به خاطر یک گرفتاری عاطفی با خودش دائم در جنگ بود. میدان جنگ در بزنگاه آغاز بهار...

مرد، گرفتار من بود و من گرفتار خودم. مرد گرفتار ملغمه ای از عشق و نفرت بود و من به موازات تمام گرفتاری های خودم، تمام تلاشم رو می کردم که اون توی جنگ با خودش، از من شکست نخوره.

کارت رو با نوار دور گردنش برگردوندم به حراست. کارت رو جدا کردند و نوارش رو برام پس فرستادند که یادگاری نگه دارم...

4. در باب آدمهایی که توی کاروانسرای من گم شدند، تصمیم دارم هر از گاهی بنویسم. انگار که لازم هست که یادمانی بر پا کنم از کسانی که الان نمی دونم کجا هستند، اما روزگاری مسافر من بودند. یادمانی برای تسکین درد عبور...

5. با نرگس رفته بودیم مانتو فروشی بلوچ. طبق معمول هیچ لباسی به درد من نخورد. بیکار ایستاده بودم توی اتاق پرو مانتو فروشی -که یک سره بود و هیچ حریم خصوصی وجود نداشت و از این نظر بی شباهت به حمام عمومی نبود - که خانمی ازم پرسید: "ببینید این چطوره به تنم؟" نمی دونم از کجای نگاه کردنم یا جواب دادنم بوی کارشناس یا دلسوز بودن امد که جماعت اطراف، یکی یکی شروع کردند نظرم رو پرسیدن! "جنسش به نظر خوب می آد" و "توی گودی کمرتون بد ایستاده" و "می تونید پایینش یک دکمه قابلمه ای اضافه کنید" و "یه کم براتون گشاده" و... تا اینکه خسته شدم و زدم بیرون. نرگس هنوز داشت به خریدن یا نخریدن اون مانتوی یک سره خاکستری فکر می کرد و من در حیرت مونده بودم از خودم...

6.(*)

دست تو و یک دفتر و یک قصه وسط،

صد بار دگر، جریمه از روی غلط؛

پایان خوش عشق تو هر بار این است:

یک نقطه ته جمله و باز از سر خط...

.

باز از سر خط...

___________________________________________

(*): از نیلوفر عاکفیان. امیدوارم که شعرش رو تحریف نکرده باشم.